Beschreibungen von / descriptions of Astrophytum myriostigma Lemaire
Erstbeschreibung / original description Astrophytum myriostigma LEMAIRE, CH. (1839): Cactacearum Genera nova Speciesque novae et omnium in Horto Monvillano cultarum: 4-6
[4]
"-ASTROPHYTUM MYRIOSTIGMA. -LEM.
ETYM.---, ---, -, decem millia, myriade; ---, --, -, point. A. decem millibus punctis albis sparsum (A. á épiderme couvert de myriades de points blancs).
DIAGN. -Subglobosum, apice valde impressum, stellato-quinquangulare (rarissime sexangulare), robustissimum, glaucescenti-cinereo-virens, punctis albis (lanugine coalita) innumerabilibus sparsum; secundum angulos summos areolarum tuberculo (in pluribus vix nullo) parvo intermissarum serie decurrenti; aculeis nullis; pilis confertissimis, brevissimis, fexuosis, penicillatim dispositis, areolas formantibus; tomento nullo; floribus e pilorum fasciculo medio, squammis et lana munitis ad umbilicum orientibus.
Anguli quinque (aut sex) crassissimi, maxime convexi, semicirculum explicantes, subverticales, pollices duos alti, duos cum medio aut etiam tres ad basim lati; sinus acutissimi, recti, sulco recedente muniti; ad apicem angulorum decurrentes areolae, rutundatae, tuberculo gibboso parvo, aliquando (in aliis) nullo aut vix nullo disjunctae, duas lineas (amplius in aliis) inter se distantes, juniores (in imo umbilico) lanam floccosam albido-rufam gerentes et statim deciduam, dein rufopilosae; aculei nulli; pili flexuosi, brevissimi, gracillimi, rufi, penicillatim dispositi, tomentum (medio albido) rufum formantes, penitus Opuntiarum aculeorum instar, Opuntiae sericae exempli gratia; cuticula undique vix perspicua, prae innumerabilibus et confertissimis punctis albis, figura irregulari, ex lanae flocculis, densissimis et obtortis, confectis, vitro cum amplificanti solummodo perspiciendis (scalpti vestigiolum cavum re-
[5]
linquunt); radices fibrosae, breves, sub planta ex recessu, recedentibus angulis formato, erumpentes.
In pluribus speciminibus anguli sunt plus minusve acute aut convexi, areolae plus minusve distantes; sed facies semper penitus eadem, quamvis aliquando parum quoque depressa.
Planta inter omnes distinctissima aspectu praesingulari, ad Cereos forma, si parum fastigiaretur (quod non puto), ad Opuntias areolis (1), ad Echinocactos inflorescentia sat recte spectans.
Quamvis illius sint adhuc ignoti flos et fructus, Botanicis qui in Cacteis (recte cognitu familia difficillima) versantur, haec planta cerissime erit Cactea; cumque ad genera jam cognita sane hanc, prae facie a toto coelo distincta (Euphorbiae enim meloformis speciem alteram aut etiam Asteriae marinae figuram sat recte menti fingente), referre penitus inopportunum sit, mecum de ea genus novum constituendum esse fatebuntur; itaque nihil cunctatus constitui, flores et fructus postea sententiam meam ad confirmandam mox oriundos esse persuasus.
Planta descripta quinque pollices cum medio in altitud., sex in diamet., assequitur. Patria?
(Inter genera Cactearum huc usque cognita, prae characteribus quibusdam adhuc ignotis, con collocandum, in incertae sedis interim Astrophytum relinquam.)
ADNOTATIO. Ab articulo praecedenti jam impresso, ad umbilicum plantae descriptae floccos aliquot lanatos secans percuriosus
[6]
interrogavi. Li multas in series amussim dispositis squammis atrorufis, sicut foliaceis, margine fimbriatis (unaquaque flocculum tenuissimum album amplectini), confertissimis, erant permisti; in receptaculum carnosum (ovarium futurum?) omnibus (flocculi squammique floccum formantes) insertis, ad basim rufis, fix lineis duabus altis, unaque latis; floresne abortati? ut probabile de praecedentibus exploratis existimandum. Tunc esset flores, et flores certe Cactearum, summopere minimi, quamvis nihil stamineum neque pistillosum adhuc animadverterim.
[5]
(1) Opuntiarum areolarum character est: tomentum breve aculeos setaccos penicillatim collectos circumdans; aculeis majoribus praesentibus seu absentibus. ---"
Nachbeschreibung / further description Cereus callicoche, Cereus inermis (Astrophytum myriostigma) GALEOTTI, H. G. in SCHEIDWEILER, M. J. (1839): Cereus callicoche GALEOTTI Bulletins de l'Academie Royale des Sciences et belles-lettres de Brux. 6: 88
[88]
"Botanique.
Descriptio diagnostica nonnularum Cactearum que a domino Galeotti in finibus Potosi, Guanaxato et aliis, regni Mexicani inveniuntur a M. J. Scheidweiler.
1. Cereus callicoche. Galeotti.
C. inermis. - Mihi.
C. globosus, depressus, glaucus, lepidoto-punctatus; costis 5-7, carnosis, crassis, subverticalibus; sinubus latis; areolis approximatis, infra apicem tuberculorum immersis, lanatis; lana parca absumpta, grisea ad basin aurantiaca.
Mexico prope Moran."
LAWRENCE, G. in LOUDON, J. C. (1841): Catalogue of the Cacti in the Collection of the Rev. Theodore Williams, at Hendon Vicarage, Middlesex., The Gardeners Magazine (17), Seite 321:
[321]
"... Genus II. Astrophyton
Syn. Cereus, Echinocactus
Form globular. Surface obtusely angled or lobed; angles 5-7. Skin remarkable for beeing densely covered with small white spots. Spines none. Summits of the angles studded with round patches or fascicles of whitish down. Flowers like those of the Echinocacti.
1 myriostigma. 5 in. high, and 7 in. in diam. - Syn. Cereus callicoche; Echinocactus callicoche.
2 m. 2 depressa. 3 in. high, and 7 in. in diameter...
Astrophyton, 2 sp. and var., and 4 spec...
Hendon Vicarage, April, 1841..."
Nachbeschreibung / further description Echinocactus myriostigma (Astrophytum myriostigma) ZUCCARINI, J. G. (1845): Echinocactus asterias in: Abhandlungen der mathem.-physik. Classe der Königlich Bayrischen Akademie der Wissenschaften, IV-2
"...Mit Astrophytum myriostigma Le Maire stimmt sie in der Anordnung der Kanten, der Wehrlosigkeit der Areolen, besonders auch in den feinen warzenförmigen Wollbüscheln überein, welche anscheinend ohne alle Regelmässigkeit über die ganze Oberfläche verstreut stehen. Nur steigen bei der Lemaire'schen Pflanze die Kanten, welche fast immer 5 an der Zahl sind, nicht gerade perpendiculär, sondern etwas schräg oder spiralig wie bei einer aestivatio contorta auf, sind viel höher und schneidiger, am Gipfel eingebogen, und die zerstreuten Wollwärzchen sind viel kleiner und dichter gestellt. Unsere Pflanze war dagegen, wie wir sie ziemlich ausgetrocknet aus ihrer Heimath erhielten, fast ganz flach und abgeplattet; nach der Bewurzelung schwoll sie aber zu einer halbkugeligen Gestalt an, doch vertiefte sich der Scheitel sehr wenig. Die Kanten, fast immer 8 an der Zahl, sind völlig gerade aufsteigend, sehr flach und nur ein wenig gewölbt, in halber Höhe von einer Furche zur anderen 15-18''' breit. Die Höhe der blühbaren Pflanze beträgt 2'', der Durchmesser ungefähr 4''. Die Furchen zwischen den Kanten sind sehr seicht. Die kreisrunden Areolen sitzen in verticaler Reihe auf dem Mittelrücken jeder Kante zu 10-11 übereinander, die einzelnen beiläufig 3''' von einander entfernt. Die Wollwärzchen sind bei dieser wie bei A. myriostigma in kleine Vertiefungen der Oberhaut eingefügt, wodurch nach dem Abfallen dieser Wärzchen an vertrockneten Exemplaren die Oberhaut ein feingrubiges Aussehen erhält. Die sehr kurze Wolle, aus welcher sie bestehen, sitzt auf einer etwas derberen Unterlage auf, und man könnte fast sagen, sie erscheinen wie über die Oberhaut vorragende und in Wolle zerfranste Enden der bei den Cacteen so zahlreichen Markstrahlen. Solche Wollwärzchen finden sich übrigens auch bei Echin. holopterus Miquel (E. Mirbelii Le M.), also auch auf dornigen Arten. Hr. Miquel glaubte anfangs an seinem kranken Ex-
[17]
emplare, es könnten Schimmelbildungen seyn, sie fanden sich aber ebenso auf gesunden Stöcken.
Aus dem früher Gesagten scheint uns zu folgen, dass wegen gänzlichem Mangel characterisatischer Differenzen in der Blüthenbildung die Gattung Astrophytum wieder mit Echinocactus vereinigt werden müsse. Was Astroph. myriostigma betrifft, so wissen wir aus mündlichen Mittheilungen des Hrn. Baron v. Karwinski, dass auch diese Art völlig wie ein Echinocactus blüht. Der Reisende hatte die Pflanze auf seiner zweiten Reise gefunden und als eine neue Art unter dem Namen Echinoc. doctoralis nach St. Petersburg geschickt.
Bei aller Übereinstimmung des Blüthenbaues muss aber doch auch eine bedeutende Abweichung in der Structur der Samen erwähnt werden, welche Echinoc. myriostigma und Asterias von den übrigen Arten der Gattung, soweit wir deren Samen kennen, unterscheidet. Bei allen anderen sind nämlich die Samen mehr oder weniger verkehrt eiförmig, etwas plattgedrückt aber doch mit convexen Seitenflächen, das Hilum am schmaleren Ende des Samens etwas vertieft mit aufgeworfenem wulstförmigem Rande, also das ganze Samenkorn mehr oder minder flaschenförmig. Bei Echin. myriostigma und Asterias (Wir verdanken die Kenntniss der Samen beider Arten der Güte des Herrn Staatsrathes v. Fischer in St. Petersburg, welcher so gefällig war, im verflossenen Sommer dem hiesigen botan. Garten eine grosse Anzahl mexikanischer Sämereien aus den Sendungen des Baron v. Karwinski mitzutheilen.) dagegen ist der Samen fast mützenförmig und das Hilum von einer sehr grossen und leeren Hölung der krustenartigen Testa überwölbt, welche nur an ihrer Basis zur Aufnahme des funiculus eine elliptische Oeffnung mit wulstigem Rande zeigt. Die Samenhölung für den Embryo am Scheitelende des Samens ist dagegen sehr klein, der Embryo selbst zwar gerade aber mit Wür-
[18]
zelchen und Kotyledonar-Ende gleichweit von dem Hilum entfernt (Tab. III. fig. 2. 3), während bei den übrigen Echinocacten die Radicula nach dem Hilum gewendet ist. So schön dieses Merkmal die kleine Gruppe der Astrophyten charakterisieren mag, so halten wir es doch nach der Analogie anderer Gattungen, wo ähnlich oft noch erheblichere Samenverschiedenheiten vorkommen, wie z. B. Veronica, Gentiana, Silene, für nicht wesentlich genug zur Sonderung einer eigenen Gattung..."
Nachbeschreibung / further description Echinocactus myriostigma (Astrophytum myriostigma) SALM-DYCK, J. (1850): Cacteae cultae in Horto Dyckensi anno 1849 Bonn: 155-156
[155]
"(36.) E. MYRIOSTIGMA Nob. E. caule robusto crasso supra depresso, sinubus profundis obtusis in costas 5-6 diviso, costis latissimis crassis lateribus farctis, cinereo-viridibus punctisque pilosiusculis minutissimis albis irregulariter sparsis undique tectis, ad cristam obtusiusculis, pulvillis subconfertis orbiculato-convexis griseo-tomentosis inermibus. (Nob.)
Caulis adultus poll. 5 altus, diametro quoque 5 pollicari, ad apicem impressus, et sinubus plerumque 5 latissimis profunde incisus. Costae poll. 2 latae carne
[156]
farctae, punctis minutissimis innumeris albis instructae. Flores e pulvillis junioribus magni, phyllis sepaloideis erectis anguste lanceolatis, in axillis lanigeris et apice scariose aristatis nigroque sphacelatis; petaloideis recurvato-patentibus, lanceolatis, acutis, pallide luteis. Stamina collecta, antheris ochraceis. Stigmata 6 elongata, erecto-patula, flava, stamina vix superantia."
LABOURET, J. (1853): Monographie de la Famille des Cactees, Libraire agricole de la Maison Rustique, Paris, Seite 204
Anm.: Text in französisch, siehe Originalunterlagen. Labouret folgt Salm-Dyck in der Systematik und bildet unter Echinocactus eine Sektion ("Groupe") Asteroidei.
Original
Astrophytum myriostigma
Startseite / home